انقلاب زنانه منطقه از روژاوا آغاز مي شود؟

خلاصه ايي از گزارش هاي يواکيم مدين، خبرنگار نشريه سوئدي پرسپکتيو فمينيستي

به نقل از آوای زن شماره 82

 

img_29873.pngساکنين منطقه خودگردان روژاوا در شمال سوريه از اوايل سال گذشته پروژه ايي دمکراتيک تحت عنوان همگرداني اجتماعي را آغاز کرده اند. يواکيم مدين، يکي از گزارشگران نشريه سوئدي ديدگاه فمينيستي از سزيره و کوبانه گزارش مي دهد. اين گزارشات عمدتن قبل از حمله داعش تهيه شده است.

مرد و زن به سالن مي آيند و براي نشستن جا مي گيرند. اعضاي پارلمان کانتي روي صحنه زير تابلويي که روي آن به زبان کردي، عربي و ارمني به همه خوش آمد گفته مي شود مي نشينند. امروز هنگام نشست پارلمان کانتي سزيره در منطقه خودگردان سوريه است. اما اين اجلاس رييس و سخنگو ندارد. وقت استراحت از نظيره گوريه مي پرسم داستان چيست. او توضيح مي دهد:
– ما نظامي  مبتني بر مسئوليت و رهبري مشترک داريم که بايد از يک زن و يک مرد تشکيل شده باشد. هدف از اين مدل مديريت اين است که زنان در اتخاذ تصميمات سياسي همتراز مردان شوند.

درسال گذشته بدون شليک حتي يک گلوله، کانتي سزيره و دو کانتي ديگر در رژاواي سوريه اعلام خودگرداني کردند و نام اين اقدام را «انقلاب خاموش گذاشتند». بدون شليک يک گلوله مردمي که اکثرن زن بودند زمام امور را از دست مسئولين رژيم بشار اسد بيرون آوردند.
انقلاب رژاوا ابعاد و جنبه هاي گوناگوني دارد. بيش از هر چيز اين انقلاب تجربه ايي دمکراتيک است. مردم منطقه براي اولين بار با به کار گيري ابزار سياسي جديدي، اداره جامعه را به دست مي گيرند. جنبه ديگر اين انقلاب، ايجاد مشارکت همگاني است. اکثريت ساکنين رژاوا کرد هستند ولي آسوري ها، اعراب، ترکمن ها، ارمني ها و چچن ها نيز ساکن اين منطقه هستند. ابتدا سازماني سراسري متشکل از تعدادي احزاب و سازمان هاي مختلف بودند که اداره کار را به دست گرفتند. پس از مدت کوتاهي آنها زمام امور را به دست مديراني که به شکل اشتراکي که اکنون روژاوا را اداره مي کنند سپردند. مديريتي که در تمام رده ها، از همه ي ساکنين منطقه متعلق به مذاهب و يا قوم هاي مختلف و با رعايت اصل نيمي  زن و نيمي  مرد، انتخاب و شکل گرفته است. مردم رژاوا اين شکل از مديريت اشتراکي و برابر را بخشي از انقلاب خود تلقي مي کنند. نظيره گوريه مي گويد که البته رعايت مسئله برابري به آساني متحقق نمي شود. او که خود يکي از مديران است مي گويد مثلن هنوز هم مي بيند که مردان ترجيح مي دهند که به مرد همتراز او در هيات مديره مراجعه کنند. او چنين مي گويد:

– هر تجربه ي نويني با موانعي مواجه مي شود. ولي به هر حال ما نظامي را پايه ريزي کرده ايم که ما را از تمام همسايگان ديکتاتورمان متمايز مي کند. کشورهايي که زنان را سرکوب مي کنند و آنها را از حقوقشان محروم مي دارند.
گزارش هاي ژورناليست سوئدي يواکيم مدين که مدت ها در منطقه حضور داشته، نشان مي دهد که پروژه تسهيل سازي مشارکت زنان در سطوح مختلف جامعه جنبه تبليغاتي ندارد و به ويژه توسط زنان جدي گرفته مي شود. در گزارشي ديگري مدين در مورد خشونت عليه زنان با فعالين زن منطقه روژاوا گفتگو مي کند.

يک خطر فوري نظام نوبنياد روژاوا را تهديد مي کند و آن نيروهاي داعش هستند که در نزديکي کمين کرده اند. زنان روژاوا نقش فعالي در دفاع از منطقه خود به عهده گرفته اند و در ارتش دفاعي ثبت نام مي کنند تا در شرايط برابر در جبهه برزمند. هنگامي که پناهندگان ايزدي در ماه آگوست در کوه هاي سنجار گرفتار شده بودند عمدتن رزمندگان گردان زنان نيروي دفاعي  به کمک آنها شتافتند و آنها را از مرز سوريه به منطقه خود آوردند. (گزارش مربوط به هفته هاي قبل از حمله اول داعش به کوبانی است)

مشارکت زنان در دفاع نظامي  از روژاوا به کسب احترام و اعتبار بيشتر در جامعه منجر شده است. زنان در عمل به مردان نشان دادند که از عهده ي انجام کارهاي مردانه به خوبي بر مي آيند. اما از سوي ديگر بحث هايي هم حول شرکت زنان در جنگ و منازعات جريان دارد. برخي معتقدند که زنان در جامعه ي نظامي شده بيشتر تحت ستم جنسي قرار خواهند گرفت.

سازمان زنان «سارا عليه خشونت» در روژاوا تمامي  موارد خشونت عليه زنان را با وسواس ثبت مي کند. در نيمه دوم سال 2013 اين سازمان، تعداد 1179 مورد را به علاوه 36 مورد قتل و تجاوز به ثبت رسانده است. مسئولين سازمان مي گويند که آمار در سال 2014 ميلادي حتي افزايش هم يافته است. و اين در حاليست که تغييرات بزرگي در شکل اداره جامعه رخ داده و در جريان است که قاعدتن بايد توازن قدرت مبتني بر جنسيت را تغيير داده باشد.

نورا خليل يکي از بنيان گزاران سازمان ساراست و چنين مي گويد:
– دليل اصلي ادامه و رشد خشونت ها عليه زنان، وجود شرايط جنگي است. رژاوا با نوعي بايکوت و مرزهاي بسته مواجه است. اين مسئله به افزايش قيمت ها و فقر خانواده ها منجر شده است. چنين مشکلاتي در خانواده تنش زاست و مردان عصباني و گرفتار به زنان خشونت روا مي دارند.

او ادامه مي دهد:
– و البته نبايد فراموش کنيم که ما به هر حال هنوز در يک ساختار مرد سالارانه زندگي مي کنيم. جامعه ايي که هنوز بسياري از مردان از اينکه زنان کار کنند و يا در سياست دخالت کنند ناراضي اند.

ولي علي رغم اين مشکلات تغييرات در راهند. نورا خليل و همکارانش در سازمان سارا معتقدندکه خشونت عليه زنان به مرور کاهش خواهد يافت، زيرا سطح آگاهي مردم روز به روز افرايش مي يابد.
– ما هنوز هم مي توانيم انقلاب روژاوا را يک انقلاب زنانه بناميم. زنان در همه سطوح جامعه ديده مي شوند و مشارکت دارند.

آوای زن

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s